يخچال‌های جنوب گرينلند در حال ذوب شدن و جابه‌جايی هستنند. در حقيقت، يخ‌چال کانگردلاگسوک( Kangerdlugssuaq ) از سال 1996 تا 3ال 2005 حدود 14 کيلومتر در سال جابه‌جا شده است؛ يعنی تندترين اندازه‌ی جابه‌جايی برای يک يخ‌چال در جهان. بر اساس يک برسی تازه، همه‌ی يخچال‌های ساحلی گرينلند چنين سرعتی را تجربه کرده‌اند يا به زودی تجربه خواهند کرد. بنابراين، پيش‌بينی می‌شود که يخ‌های گرينلند بيش از آن‌چه انتظار می‌رود، در بالا آمدن آب دريا سهيم خواهند شد.

اريک رينگتون( Eric Rignot )، يخچال‌شناس يکی از آزمايشگاه‌های ناسا می‌گويد:" ساختن و ذوب کردن يک ورقه يخ، زمان زيادی می‌خواهد، اما يخ‌چال‌ها به تندی به تغيير دما پاسخ می‌دهند. از اين رو، می‌توان انتظار داشت که گرينلند بيش از آن‌چه با مدل‌سازی‌های کنونی پيش‌بينی شده بود و با تندی بيش‌تری باعث افزايش سطح آب دريا خواهد شد."

رنگتون با همکاری پنيير کانگراتام( Pannir Kanagaratnam )، از دانشگاه کانزاس، روی داده‌های ماهواره‌ای يخچال‌های گرينلد کار می‌کنند. ماهواره‌های جديد و شيوه‌های پژوهشی جديد به آن دو امکان داده است تا نشان دهند که يخ‌چال‌ها با چه سرعتی جابه‌جا می‌شوند، چه اندازه نازک شده‌اند و سنگ بستر زير آن‌ها چگونه است. پژوهشگران با برسی اين داده‌ها دريافته‌اند که يخچال‌ها تندتر از آن‌چه پيش‌بينی شده بود، جابه‌جا می‌شوند.

هم‌چنين، آنان تعيين کرده‌اند تنها طی 10 سال اندازه‌ی آب شيرين از دست رفته از همه‌ی يخچال‌ها از 90 کيلومتر مربع در سال به 224 کيلومتر مربع رسيده است؛ يعنی بيش از دو برابر افزايش! رينگتون يادآور می‌شود که:" اندازه‌ی آب مصرف شده در لوس‌آنجلس طی سال حدود يک کيلومتر مربع است. بنابراين، 200 کيلومتر مربع، آب شيرين بسيار زيادی است که از دست می‌رود."

الگوهای اقليمی کنونی جريان يخچال‌ها را در نظر نمی‌گيرند و بنابراين اثر ذوب شدن يخچال‌ها و را در برآوردهای خود چندان اهميت نمی‌دهند. پژوهشگران يافته‌های خود را در مجله‌ی ساينس منتشر کرده‌اند. براساس داده‌های اقليمی، دمای گرينلند طی 20 سال گذشته 3 درجه‌ی سانتی‌گراد افزايش يافته است. ذوب شدن جابه‌جايی يخچال را روی سنگ بستر تسهيل کند؛ درست مانند روغن که سطح چيزها را لغزنده می‌کند. پژوهشگران با در نظر داشتن سرع بالای ذوب شدن يخچال‌ها، محاسبه کردند که گرينلند عامل 17 درصد افزايش سطح آب دريا در هر سال از مجموع 3 ميلی‌متر افزايش سالانه هستند.

اما گرينلند يک ورقه‌ی يخی دارد که 7.1 ميلی‌متر مربع را پوشانده است؛ يعنی مساحتی به اندازه‌ی مکزيک و در جاهايی ضخامت آن به 3 کيلومتر می‌رسد. اگر همه‌ی آن ذوب شود آب اقيانوس‌ها را تا 7 متر بالا خواهدد آورد. البته اين رويداد به زودی رخ نخواهد داد. با وجود اين، رينگتون خاطر نشان می‌کند:"نيمه‌ی جنوبی گرينلند به آن‌چه که ما گرم‌شدن هوا می‌ناميم واکنش داده است. نيمه‌ی شمالی منتظر است، اما فکر نمی‌کنم انتظار آن چندان به درازا بکشد."

منبع:

David Biello,Greenland's Glaciers: Melting and On The Move, Scientific Amrerican, February 17, 2006