مورچه‌ها با وجود مغز بسيار کوچکی که دارند، رفتارهای اجتماعی پيچيده‌ای از خود نشان می‌دهند. اکنون پژوهشگران پيشنهاد کرده‌اند که آموزش نيز بايد به فهرست توانايی‌های مورچه‌ها افزوده شود.

نيژل فرانک و تام ريچاردسون، از دانشگاه بريستول در انگلستان، راه‌رفتن دونفره را در مورچه‌هايی با نام علمی Temnothorax albipennis مطالعه می‌کردند که طی آن دو مورچه مسير لانه تا غذا را به چندبار ايستادن و آغاز راه‌پيمايی طی می‌کنند. پژوهشگران دريافتند مورچه‌ی پيشرو، که راه رسيدن به غذا را می‌داند، از سرعت خود می‌کاهد تا مورچه‌ی پيرو با مسير آشنا شود و ادامه نمی‌دهد تا مورچه‌ی پيرو به پشت آن ضربه بزند. سرعت دو مورچه نيز هر چند متغيير، اما با هم هماهنگ است.

به نظر ريچاردسون اين رفتار بسيار زيباست و " اگر کسی مورچه‌ی پيرو را از محيط دور کند و دو بار در ثانيه با مويی به مورچه‌ی پيشرو ضربه بزند، اين مورچه به راه خود ادامه می‌دهد."

گزارش کامل اين پژوهش در مجله‌ی نيچر(طبيعت) به چاپ رسيده است.

Nigel R. Franks, Tom Richardson,Teaching in tandem-running ants, Nature 439, 153-153 (12 Jan 2006)