اغلب پدران و مادران می‌خواهند دانش‌آموزان موفقی داشته باشند و برای دست يافتن به اين هدف، از هيچ کوششی دريغ نمی‌کنند. با وجود اين، ممکن است آنان از نقش فعالانه‌ی خود در رسيدن به اين هدف، کمتر آگاه باشند و پرورش دانش‌آموز موفق را وظيفه‌ی انحصاری نظام آموزشی و آموزگاران بدانند. اما پژوهش‌ها نشان می‌دهند دانش‌آموزانی در مدرسه موفق‌اند که والدينشان آنان را برای مدرسه و يادگيری آماده می‌سازند و خود اهل خواندن، نوشتن، بحث و گفت و گو، تجربه کردن و  آموختن هستند.  

  برای پرورش دانش‌آموز موفق، علاوه بر مدرسه، فضای خانواده نيز بايد مساعد باشد و ارتباط موثری بين مدرسه و خانواده برقرار شود. در اين يادداشت، بيست راهکار ساده و کارآمد معرفی می‌شود که به شما کمک می‌کنند در پرورش دانش‌آموزان موفق به فرزندان خود و مدرسه ياری رسانيد.

  ۱. درباره تجربه‌های مثبت خود در مدرسه و خاطره‌های خوش آن دوران صحبت کنيد. حتی اگر خاطره‌های شما از دوران مدرسه همواره خوشايند نبوده اند، با تأکيد کردن بر فرصت‌های مثبتی که مدرسه برای فرزندتان فراهم می‌سازد، به او کمک کنيد. به جای اين که بگوييد «تو امروز بايد به مدرسه بروي» می‌توانيد بگوييد «شما از امروز رفتن به مدرسه را آغاز می کنيد.»

  ۲. از آموزگاران، آموختن و تکليف منزل به نيکی ياد کنيد. نگرش مثبت شما به آموزگاران و مدرسه و برخورد مثبت با تکاليف منزل باعث نگرش مثبت فرزند شما به مدرسه و فعاليت‌های مرتبط با آن می‌شود.

  ۳. آموختن را ادامه دهيد و دانش‌آموز بمانيد. کودکان در بسياری از موارد، والدين خود را الگوی خود قرار می‌دهند. اگر شما با مطالعه يا شرکت در دوره‌های آموزشی به وسعت بخشيدن به دانسته‌های خود ادامه دهيد، فرزندتان می‌بيند که شما به آموختن برای شما ارزشمند است.

  ۴. به چيزهايی که فرزندتان می‌آموزد علاقه نشان دهيد. با پرسيدن و فراهم کردن زمينه برای مشارکت کودک در يک گفت و گوی صميمانه می‌توانيد اهميت يادگيری را به او نشان دهيد. البته باز هم نگرش مثبت داشته باشيد. به جای آن که بپرسيد «امروز در مدرسه چه کار کردي؟» بهتر است بپرسيد «امروز چه کارهايی کردی که خيلی دوست داشتي؟»، «چه چيزهايی باعث شد احساس خوبی پيدا کني؟»، «دوست داری درباره‌ی چه چيزی بيشتر بداني؟» يا «چه چيزهايی خواندي؟».

  ۵. اجازه دهيد فرزندتان به شما بياموزد. درس دادن، دوباره آموختن است. برای اين که يادگيری فرزندتان را تقويت کنيد، به او اجازه دهيد مفاهيم جديد را به شما بياموزد. لازم نيست به او ثابت کنيد همه چيز را می‌دانيد يا بهتر از او می‌دانيد، بلکه بهتر است بگوييد «چه جالب! ممکن است بيشتر توضيح دهي؟»

  ۶. به فرزندتان کمک کنيد تا راه‌های بهره‌گيری از آموخته‌هايش را در زندگی روزمره پيدا کند. به نظر می‌رسد هر چه اطلاعات کاربردی‌تر باشند، فرزند شما را به کسب اطلاعات جديد بيشتر تحريک می‌کنند.

  ۷. در تله نمره گرفتار نشويد. هر چند نمره‌ها برای ارزيابی ميزان يادگيری فرزندتان سودمندند، اما هدف اصلی، يادگيری است نه نمره. شرايطی را فراهم نکنيد که به رقابت شديد برای کسب نمره منجر شود. به کودکتان بياموزيد که راحت و آسوده باشد و بدون فشار رقابت، از يادگيری لذت ببرد.

  ۸. نمره‌ها فرزندتان را با ديگران مقايسه نکنيد. چنين مقايسه‌هايی در اغلب موارد نتيجه معکوس دارند. بهتر است نمره‌ها فرزندتان را با نمره‌هايی که پيش تر کسب کرده، مقايسه کنيد. «فکر می‌کنی چه قدر پيشرفت کرده‌اي؟»، «دوست داری بيشتر پيشرفت کني؟». «چگونه می‌توانی اين کار را انجام دهي؟» و «من چگونه می‌توانم به شما کمک کنم؟»

  ۹. توقعات خود را از فرزندتان واقعی سازيد. کودکتان را تشويق کنيد تا بهترين کاری را در مدرسه انجام دهد که می‌تواند. به خاطر داشته باشيد که به طور طبيعی کودکان در برخی زمينه‌ها بهتر عمل می‌کنند. به علاوه، به خاطر داشته باشيد که کودک شما به خاطر آن چه که هست و نه به خاطر آن چه که انجام می‌دهد، يک مورد خاص است.

  ۱۰. زمان و مکان مناسب و آرام بخشی را برای انجام تکاليف منزل در نظر بگيريد. بيشتر کودکان در زمان‌های معين و منظم بهتر مطالعه می‌کنند. در اين مورد با فرزندتان به توافق برسيد. مکان ويژه‌ای برای تکاليف منزل داشته باشيد. اين مکان می‌تواند يک ميز مناسب در گوشه‌ای از اتاق خودتان يا ميز آشپزخانه باشد. در اين مورد، برنامه‌ی روزانه مشخصی داشته باشيد و محيط مساعدی را برای انجام تکاليف فراهم سازيد. بدون شک اين کار مهم جلوی تلويزيون به انجام نمی‌رسد. البته، بچه‌ها را از برنامه‌های مورد علاقه‌شان محروم نکنيد. 

  ۱۱. هنگام انجام تکاليف منزل، فرزندتان را همراهی کنيد. تکاليف و برگه‌هايی را که فرزندتان به خانه می‌آورد، مرور کنيد و توجه خود را به آن چه که او در حال انجام دادن آن است، نشان دهيد. اين کار به شما فرصت می‌دهد تا برای انجام کار او را تشويق کنيد و با مشکلاتی که ممکن است در اين راه با آن‌ها رو به رو شود، آشنا شويد. به علاوه، به او نشان می‌دهيد که کارهای مدرسه برای شما ارزشمند است.

  ۱۲. در انجام تکاليف منزل، نقش مشاور را ايفا کنيد و معلم خصوصی نباشيد. تکاليف منزل، کار فرزند شماست، نه وظيفه شما. پيشنهاد می‌کنيم آن قدر کنار کودکتان ننشينيد که از درستی پاسخ همه‌ی تکاليف مطمئن شويد. اشتباهات تکاليف، راهی است که به معلم فرزند شما می‌آموزد که چه مفاهيمی را بايد بيشتر توضيح دهد. در عوض، نقش مشاور را داشته باشيد و هر وقت فرزندتان تقاضای کمک کرد، به او کمک کنيد.

  ۱۳. فرزندتان را به مطالعه در منزل ترغيب کنيد. خواندن، سنگ بنای يادگيری بيشتر است. هر چه فرزند شما اين مهارت اساسی را بيشتر تمرين کند، فعاليت‌های مرتبط با يادگيری را بهتر انجام می‌دهد. برای اين که او را به خواندن ترغيب کنيد و خواندن را فعاليتی لذت‌بخش بسازيد، اجازه دهيد آن چه را که دوست دارد، مطالعه کند. کتاب‌های ساده، مجله‌ها و کتاب‌های طنزآميز را در اختيارش قرار دهيد. البته، بهتر است به جای آن که برايش کتاب بخريد، او را به کتاب‌فروشی يا کتابخانه ببريد تا خودش کتاب‌های مورد علاقه‌اش را انتخاب کند. در اين راه فقط او را راهنمايی کنيد و حق انتخاب را به خودش واگذاريد. از کتابداران کتابخانه‌ها نيز می‌توانيد کمک بگيريد.

  ۱۴. برنامه تربيتی منسجم و پربار و نتيجه‌بخشي را ترتيب دهيد. مسئوليت‌پذيری، همکاری و اعتماد به نفس به موفقيت کودک شما در کلاس درس کمک زيادی می‌کنند و شما بايد در آموزش آن‌ها به فرزندتان جدی باشيد. شايد لازم باشد در اين زمينه مطالعه‌ی گسترده‌تری داشته باشيد. به کتاب‌هايی که در اين زمينه‌ها نوشته شده‌اند مراجعه کنيد.

  ۱۵. از برنامه‌ی انضباطی مدرسه پشتيبانی کنيد. يک مدرسه همانند يک خانواده، به برنامه‌ی انضباطی منسجمی نياز دارد تا فرزندان ما احساس راحتی کنند و بتوانند بياموزند. اگر فرزندتان در مدرسه دانش‌آموز منضبطی شده است، با ادامه‌ی کار مدرسه در منزل، به او کمک کنيد درباره‌ی اين تجربه و اهميت آن بيش‌تر بياموزد. اگر با برنامه‌ی انضباطی مدرسه مشکل داريد، با مدير مدرسه تماس بگيريد و پيشنهادهای سازنده‌ی خود را مطرح کنيد.

 ۱۶. گزارش‌های نگران کننده را بررسی کنيد. معلمان، مانند والدين و دانش‌آموزان ممکن است اشتباه کنند. هيچ فردی کامل نيست. با وجود اين، اگر فرزندتان درباره‌ی کاری با شما صحبت کرد که معلمش انجام داده و برای او ناخوشايند بوده است، محترمانه به سخنانش گوش دهيد اما به خاطر داشته باشيد ماجرا به آن تلخی که می‌شنويد، نبوده است. وقتی احساسات بچه‌ها جريحه‌دار می‌شود، گاهی مبالغه می‌کنند. اگر چنين وضعی شما را نگران کرد، با معلم فرزندتان تماس بگيريد و به جای اظهار ناراحتی يا خصومت، نگرانی خود را ابراز کنيد. با اين گونه چالش‌ها با ذهن باز برخورد کنيد.

  ۱۷. علاوه بر طرح مسأله، راه حل نيز پيشنهاد کنيد. اگر شما نگران موضوعی هستيد يا با مشکلی روبه رو می‌شويد که تصور می کنيد به تصحيح نياز دارد و آن را با معلم فرزندتان هم در ميان گذاشته‌ايد، برخورد مثبتی داشته باشيد و برای حل آن نظر دهيد. اين شيوه باعث می‌شود شما با معلم نوعی ارتباط مشارکتی و مبتنی بر حل مسأله داشته باشيد.

  ۱۸. در مورد اطلاعات نادرست و شايعه‌ها حساب شده عمل کنيد. فرزند شما در مدرسه، اطلاعات سودمندی ياد می‌گيرد. اما ممکن است همراه اطلاعات نادرست و گاهی شايعه‌ها به خانه باز گردد. اگر با چنين مواردي رو به رو شديد، پيش از هر چيز با معلم فرزندتان يا مدير مدرسه تماس بگيريد. البته، بهتر است به جای تماس تلفنی، با آنان نشست و گفت وگويی داشته باشيد.

  ۱۹. وقتی به مدرسه دعوت می‌شويد، با کمال ميل بپذيريد. نشست‌هايی که در مدرسه برگزار می‌شوند، نه تنها اطلاعات مهمی را در اختيار شما قرار می‌دهند بلکه به فرزندتان نشان می‌دهد که شما برای مدرسه و برای آنان ارزش زيادی در نظر داريد. اگر معلم فرزندتان از شما خواست در کلاس درس هم شرکت کنيد، بپذيريد.

  ۲۰. مدرسه را در جريان رويدادهای منزل قرار دهيد. وقتی خانواده تحت تأثير تنش‌هايی مانند بيماری يا طلاق قرار می‌گيرد، بچه‌ها بيشترين تأثير را می‌پذيرند. به معلم فرزندتان اجازه دهيد از اين شرايط مطلع شود. او در اغلب موارد می‌تواند به شما کمک کند. به علاوه، وقتی او در جريان قرار می‌گيرد، با آمادگی با تغييرات رفتاری احتمالی فرزندتان روبه رو می‌شود.
منبع:

 Parent Portal