پرورش صحيح كودكان بدون آموزش شغلي مناسب به آنان امكان پذير نيست. شغل ، هميشه اساس زندگي، مايه خوشبختي و سازنده فرهنگ انسان به حساب آمده است. كودك امروز عضوي از جامعه كاري فردا خواهد شد، بنابراين، اهميت او در جامعه و ارزش او به عنوان يك شهروند، فقط به نقشي كه در جامعه مي تواند ايفا كند و ميزان آمادگي او براي پذيرش اين نقش بستگي دارد. خوشبختي و بهروزي او نيز در گرو همين نقش است.

 والدين وظيفه دارند شهروندان آينده كشورمان را تربيت كنند. حق والدين نيز بر همين اساس به آن ها داده شده است. البته درست نيست كه والدين بخواهند با اشاره به اين مسئوليت اجتماعي ، حق خود را در زندگي آنان اثبات كنند. تربيت كودك از زماني شروع مي شود كه اثبات منطقي و معرفي حقوق اجتماعي به او امكان پذير نيست. از طرف ديگر كودك نمي تواند بدون قبول اين اصل اجتماعي تربيت شود. لذا پذيرش اوليه اين اصل نبايد بر اساس دليل و مدرك باشد بلكه به عنوان حقي كه به بزرگترها داده شده است پذيرفته شود. ارزش و قدرت آن نيز در اين حقيقت نهفته است كه در نگاه ساده كودك خود به خود اثبات شده است. پدر و مادر بايد چنين جايگاهي در چشم فرزندانشان داشته باشند .

 اهميت بازي كردن براي كودكان ، مانند اهميت كاركردن براي بزرگسالان است . تجربه ها و آموزه هايي راكه كودك از بازي كردن به دست مي آورد، درآينده براي كار كردن استفاده مي كند . در حقيقت تفاوت زيادي بين كار كردن و بازي كردن نيست . بازي خوب مانند كار خوب و بازي بد مانند كار بد است . بازي خوب باعث شادماني كودك مي شود و اين شادماني خلاقيت را در او برمي انگيزد و احساس لذت از زيبايي و موفقيت را در او به وجود مي آورد.